Ode aan Petertje

Na een zwaar, maar super leuk trainingskamp in de Ardennen met Team Papendal een kleine ode aan de trainer van dit weekend: Peter Zijerveld, talentencoach van de KNWU! 

Als ik toch die kuiten van Petertje had,
die blokken van beton,
dan denk ik dat ik Paris-Roubaix
met twee vingers in de neus won.
Een demarrage op de kasseien
en vervolgens de rit solo uitrijen.

Als ik toch die kuiten van Petertje had,
die blokken van beton,
dan denk ik dat ik met een glimlach
de Mont Ventoux op klimmen kon.
Zonder enige moeite of pijn,
dan was fietsen waarschijnlijk wél fijn!

Als ik toch die kuiten van Petertje had,
die blokken van beton,
dan denk ik dat ik elke dag
alleen nog maar fietsen kon.
De bergen omhoog en kilometers maken,
en klimmen, klimmen, klimmen tot we braken.

Helaas heb ik de kuiten van Petertje niet,
en gaat het iets minder gemakkelijk,
zoals je ziet.
Maar lief Team Papendal,
samen komen we die berg wel op,
en rijden we hand in hand naar de top!

De spastische fietser

Yes, that’s me. Ik ben een enorm spastische fietser. Nu het lekker weer begint te worden, ben ik sinds een paar weken ein-de-lijk buiten aan het trainen. En dat is hilarisch, of nouja, ik ben vooral hilarisch. Het buiten zijn en trainen is heerlijk, maar ik moet eerlijk bekennen dat de relatie tussen mij en het hobbelige asfalt nog niet je-van-het is. Zo neem ik bochten met een maximale snelheid van vijf kilometer per uur, vermijd ik gaten in het wegdek met een grote boog en klik ik het liefst honderd meter voor een stoplicht, rotonde of kruispunt al uit mijn pedalen, omdat ik bang ben dat ik anders niet genoeg tijd heb.  Dat is onzin natuurlijk, want binnen een fractie van een seconde ben je uit je pedalen, maar ik houd er gewoon van om het zekere voor het onzekere te nemen.

De relatie tussen mij en mijn fiets wordt wel steeds beter. We gaan steeds vaker samen op pad en ook steeds langer. Waar ik in het begin nog kleine ritjes maakte en al wachtende van mijn fiets af viel. Erg gênant, maar wederom erg hilarisch, omdat het lekker druk was op de weg en auto’s toeterden en er een vrouwtje op me af kwam rennen met de vraag ‘Of het wel ging’. Mijn bulderlach was genoeg om haar te doen beseffen dat ik gewoon een loser ben die haar leven niet zo serieus neemt.

Nu maak ik ritjes van drie uur, blijf ik op mijn fiets zitten en verken ik zelfs de dorpen, weilanden en natuur rondom Arnhem. Ik ben zelfs door Hummelo en Otterlo gereden. Nu hoor ik al mijn Westerse vrienden denken: 'Huh, Hummelo en Otterlo? Waar ligt dat?' Goede vraag! Ik weet het zelf ook niet, maarrrr, ik ben er wel geweest.

Leuk al die ritjes door het boerenlandschap in het oosten van ons land, maar dit weekend komt de echte test. Het trainingskamp in de Ardennen. Drie dagen volle bak toeren en bergen pakken. En jullie mogen best weten dat ik zeven kleuren schijt. Inmiddels verklaar ik mezelf voor gek en vraag ik me af hoe ik in godsnaam ooit heb kunnen bedenken dat ik de Mont Ventoux wel eventjes twee keer op fiets.

Gelukkig bestaat ons team uit nog 22 andere gekken die dat ding ook op willen komen. De teamspirit groeit met de dag, net als het sponsorgeld. De wijnactie van Team Papendal gaat als een speer en volgend weekend staan we het hele weekend in de Rijnhal om spullen te verkopen voor ALS.

Dus, lieve vrienden uit Arnhem, kom op 20 en 21 april naar de Rijnhal en koop onze kraam leeg. En als je geen rommel wilt kopen of niet uit Arnhem komt, dan kan je altijd nog een lekkere Chardonnay bij ons bestellen voor de heerlijke lente- en zomerdagen die er aan komen.

En doe het, want samen trappen we ALS de wereld uit!