Fiets gezocht

De wielersport zakt sinds vorige week als een kaartenhuis ineen. Het USADA-rapport telt maar liefst 1000 pagina’s. Het laatste deel van Harry Potter slechts 541 pagina’s, om even een indicatie van de omvang het rapport te geven. In die 1000 pagina’s wordt Lance Armstrong volledig van zijn troon gehaald. Hij wordt gezien als leider van “het geavanceerdste, meest professionele en meest succesvolle dopingprogramma dat de sport ooit gekend heeft.”

Jammer en zeer spijtig voor de ‘schone’ renners, want we moeten niet vergeten dat de wielersport ook nog veel andere succesvolle takken heeft. Neem het vrouwenwielrennen  waar ‘onze eigen Marian’ iedereen elke keer opnieuw aan gort rijdt. Wat dacht je van de Paralympische tak? De Nederlandse sporters haalden medailles bij de vleet in Londen. Op de weg én op de baan. En wat dacht je van het fietsen voor het goede doel? Volgens mij wordt er bij geen enkele andere sport zoveel geld opgehaald voor het goede doel.

Want ondanks alle zieke praktijken die zich aan het begin van dit decennium in het profwielrennen hebben afgespeeld, zit het wielrennen voor het goede doel nog steeds in de lift. Zo ook Tour du ALS. En al ben ik pas twee weken in training, ik begin het wel steeds leuker te vinden. Ik spin onder leiding van trainert Harrie Cremers. Ik hardloop onder leiding van mezelf. En met de waterpolomannen (of jongens) van mijn clubje doe ik zelfs aan krachttraining. Ik heb binnenkort zelfs een echte racefiets. Een leenfiets, dat wel. Maar op de laatste mooie fietsdagen van dit jaar kan ik toch nog even een paar metertjes meepakken.

Toch hoop ik op 7 juni wel op mijn eigen racefiets de Mont Ventoux te kunnen beklimmen. Maar dat is nog een lastige klus met mijn studentenbudgetje. Een goede racefiets kost een hoop geld en daarom wordt stad en land (lees: Marktplaats) afgezocht naar een racefiets. Een prachtig fietsje voor een kleine dame van plusminus 1.69 met een goede wil.

Vandaar deze oproep! Heeft u een mooie racefiets in de schuur waar u niks meer mee doet? Kent u iemand die een mooie racefiets in de schuur heeft staan? Of wilt u misschien deze dame tegemoet komen met een mooie fiets voor een studentvriendelijk prijsje? Reageer dan of mail naar romyvooijs@hotmail.com en help mij die berg op! 

Leenfiets Lenie

Beginnersfout

Om straks enigszins ‘normaal’ de Mont Ventoux op fietsen, voor zover dat mogelijk is, moet ik trainen. Naast de gebruikelijke waterpolotrainingen moet ik ook gaan fietsen en tsja, hardlopen. Mijn favoriete hobby.

Hardlopen is een kunst. Een gave. Als je over het talent beschikt, een gift van Moeder Natuur. Helaas stond ik niet vooraan in de rij toen Moeder Natuur het hardlooptalent aan het uitdelen was. Sterker nog, ik was waarschijnlijk de laatste in de rij. Als ik al in de rij stond.

Waar echte hardlopers lijken te zweven over de paden, stamp ik als een olifant over het asfalt. Waar echte hardlopers hun kilometers rustig uithuppelen, ren ik (of nouja, ik doe een poging tot) als een hijgende hyena meter voor meter vooruit, waarbij elke vogel verschrikt wegvliegt als ik eraan kom.

Maargoed, nu ik heb gezegd dat ik de Tour du ALS ga fietsen, moet ik er toch echt aan geloven. Dus pakte ik vandaag mijn hardloopspullen uit de kast en om op deze stralende zondagmiddag lekker rustig te gaan rennen in het park. En dat was natuurlijk een fout. Een hele grote beginnersfout.

Want waar er doordeweeks nooit een kip te zien is in het park, is zondagmiddag echt het tegenovergestelde. Op de één of andere manier gaat iedereen, echt iedereen, op zondagmiddag naar het park. Hangouderen met hun rollators, verliefde stelletjes, mensen met loslopende honden, ze zijn er allemaal. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de ‘o-kijk-wij-zijn-een-leuk-gezin-dat-op-zondagmiddag-naar-het-park-gaat’-gezin, terwijl papa en mama stiekem denken: Waren we maar nooit aan kinderen begonnen.

Het leek wel een invasie. Terwijl ik stiekem had gehoopt rustig te kunnen rennen en af en toe even wandelen, was niets minder waar. Mijn eerste training en ik moest gelijk aan de bak. Slalommend om de met modder en takken spelende kinderen stampte ik de meters weg. Elke keer wanneer ik een groep hangouderen passeerde, moest ik mijn charmante gehijg even inhouden. Een hartaan wilde ik toch niet op mijn geweten hebben. En van dat wandelen kwam ook niks terecht. Je denkt toch zeker niet dat ik in het midden van al deze mensen stop met rennen? 

Oké, ik zal eerlijk zijn. Ik ben één keer gestopt. Halverwege een heuvel. Toen nam mijn charmante gehijg zulke mooie klanken aan dat ik bang was dat ze me vanuit Burgers Zoo kwamen halen.

God, wat was ik blij dat ik na veertig minuten weer thuis was en in alle rust kon uitpuffen. De volgende keer dat ik bedenk om op zondag te gaan hardlopen doe ik dat dus ’s avonds. Als de kinderen op bed liggen, de papa’s en mama’s uitgeput op de bank zitten en de oudjes hun prakkie naar binnen werken. 

Help Romy de berg op!

Help Romy de berg op! Het klinkt als een project van Lenie ’t Hart om walrus Wallie weer terug de zee in de rollen. Maar helaas, in dit project geen Lenie, geen Wallie en ook geen zee. In plaats daarvan zijn de hoofdrolspelers ALS, Romy en de Mont Ventoux. Want ik ga op 7 juni 2013 samen met mijn collega’s van NOC*NSF (als stagiaire mag ik ze zo noemen) de Mont Ventoux beklimmen. En niet zomaar, nee, voor de ziekte ALS.

Nu ik dit zo schrijf denk ik: God o god, waar ben ik aan begonnen. Het leek een briljant idee, maar nu ik ja heb gezegd begin ik toch een beetje te poepen. Op het beklimmen van de heuvels in Arnhem na is mijn fietservaring: nul. Aan mijn brede schouders en sterke armen heb ik niet zoveel tijdens het fietsen. En de conditie van de spieren in mijn benen is... Ach, laten we het er ook maar niet over hebben.

Want ik ga het toch doen. Waarom ook niet? Er zullen vast dagen zijn dat ik ontzettend moet afzien, dat ik niet meer normaal kan zitten van de zadelpijn, dat ik me afvraag: Waarom doe ik dit in godsnaam?

Maar dan zal ik weer denken aan Jan Hemert die vandaag op Papendal zijn verhaal vertelde. Hoe hij twee jaar geleden ontdekte dat hij aan de spierziekte ALS lijdt. Hoe de functie van zijn spieren langzaam afneemt. Hoe hij vorig jaar de Mont Ventoux heeft beklommen. En hoe hij twee jaar geleden te horen heeft gekregen dat de gemiddelde levensverwachting van een ALS-patiënt slechts drie tot vijf jaar is.

Ik kreeg kippenvel van zijn verhaal. De tranen stonden in mijn ogen. Door mijn hoofd ging maar één ding. Ik moet dit doen! Als ik met een paar uur trainen in de week kan zorgen dat er onderzoek kan worden gedaan naar ALS... Dat er wellicht een medicijn kan komen dat de levensverwachting van mensen zoals Jan kan verlengen... Dan moet ik dat natuurlijk doen!

Dus daar ga ik. Met nul ervaring, nog zonder racefiets en met nog nul sponsoren, een nieuw project aan: Help Romy de berg op! Op deze blog kun je mij en mijn avonturen volgen. Lach je krom om de vast hilarische verhalen en huil mee als ik het even niet meer zie zitten.
En als je wilt, draag een steentje bij. Want alleen kom ik die berg niet op. Samen trappen we ALS de wereld uit!