Dank u Sinterklaasje!

Sinterklaas is inmiddels alweer met de stoomboot terug naar Spanje en de eerste sneeuwvlokken vallen alweer naar beneden voor de kerstdagen. Maar toch moet ik nog even terugkomen op die oude goedheiligman, want ik had de beste Sinterklaas ooit!

Pakjesavond, daar doen wij al jaren niet meer aan. Helaas besloot mijn moeder toen ik acht jaar was dat het tijd werd om mij 'het grote geheim' toch maar eens te vertellen. Dus kreeg ik tijdens het maken van een My Little Pony puzzel te horen dat de baard van Sinterklaas nep was. Balen! Gelukkig zit er nog een kleine doerak onder mij en kon ik dus nog drie jaar genieten van een grote zak met cadeautjes, maar daarna was het toch echt over met de pret. De zak met cadeautjes werd vervangen door het knutselen van surprises en de Sintliedjes werden gedichten.

Zo ook dit jaar weer. Alleen zag mijn surprise er wel heel bijzonder uit. Niks geen geknutsel of gelijm, maar gewoon een schoenendoos met een mapje en een gedicht bovenop. "Oké?! Bijzonder!", dacht ik. Tot ik het gedicht begon te lezen:

"De surprise lag dus voor de hand:
Een berg van papier maché, lijm en een natte krant.
Na heel hard werken precies wat we zochten,
een mooie groene berg met steile paden en 21 bochten.
Uiteindelijk leek de route meer op Alpe d'Huez,
dat werd een dwaalspoor en dus geen succes.

Op je verlanglijstje stond een donatie voor ALS bovenaan.
Ik dacht: Nu is het knutselen van de baan.
Alle tijd die ik zou plakken, knippen, lijmen en vloeken,
ga ik gebruiken om voor jou sponsors en donaties te zoeken.
In deze map met kaartjes zitten namen en adressen,
daar kan jij met je lieve stem best geld uit persen.

Sommige van de kaartjes zijn al groen,
die regelde Sint en hoef jij dus niet meer te doen.
Als je ze een email stuurt met de link van ALS,
wordt je sponsorgeld op zeker een succes.
Een lieve mail van jou naar al mijn 'Linked-in' adressen,
moet nog meer geld uit Nederland persen."

Het is maar een klein stukje van het gedicht, maar geloof mij het waren lieve woorden van de Sint. Maar nog liever was de surprise die uiteindelijk bij het goede doel terecht moet komen. Want met al aardig wat groene kaartjes, en dus donateurs voor Tour du ALS, en nog veel potentiële donateurs zie ik het nieuwe jaar met veel energie tegemoet. Dat sponsorgeld gaat er, met een beetje hulp van papa-Sint en van ieder ander die geeft of dat al heeft gedaan, zeker komen! Via deze weg wil ik iedereen die al gegeven heeft dan ook heel erg bedanken! Bij elke donatie krijg ik het in deze koude decembermaand elke keer weer een graadje warmer! Jullie zijn geweldig!

Eieren en appelmoes

Wil je nou wel wat geven, maar heb je er liever ook iets voor terug? Teamgenootje Anouk (@AnoukvLangerak) verkoopt verse appelmoes gemaakt van de appeltjes uit haar tuin! Heerlijk voor bij de patatjes bij het kerstdiner. En als je dan op tweede Kerstdag wakker wordt, kan je genieten van een gebakken eitje gemaakt van de eieren van Theo Duijzer (stuur mij een mailtje) die hij voor een habbekrats verkoopt voor ALS!

Doneren kan nog steeds op: http://deelnemers.tourduals.nl/team/26/donaties/

Pijn is fijn

Nog voordat ik weet wat ik ga typen, heb ik al bedacht dat deze titel de week het beste omschrijft. Pijn is fijn. Een eeuwenoud gezegde wat om de één of andere reden nooit uit de mode raakt. Raar, want naast dat het best cru klinkt, is het ook gewoon heel cru.

Voor de gein typ ik Pijn is fijn in de zoekbalk van Google in (dit doe ik eigenlijk met alles), en ook daar zijn de resultaten niet echt wat je noemt ‘fijn’. Er komt een artikel voorbij met de kop: Geweld als entertainment, op een of ander forum schrijft een meisje dat ze graag in haar armen snijdt en in een filmpje wordt iemand door haar borst gepierced. Het enige ‘vrolijke’ bericht dat op de eerste pagina verschijnt, is dat van de Nederlandse Frisbeebond. Het team Pijn is fijn (bijzondere naam) is Nederlands kampioen Guts frisbee geworden. Gefeliciteerd.

Als ik een paar pagina’s verder klik, kom ik ineens de blog van Marijn tegen. Marijn is een vrouw die in 2008 besloot om serieus te gaan fietsen. Ze was toen dertig. Nu, vier jaar later, is ze profwielrenster. En naast dat ze veel fietst, schrijft ze ook nog eens blogs. Eén van de blogs heeft blijkbaar ook de titel Pijn is fijn en ik klik hem aan. Twee foto’s van Marijn op de fiets die gekke bekken trekt. Van de pijn welteverstaan.

Ik herken de blik gelijk. Zo moet ik er ook uitzien op de fiets. Oké, ik zit vast wat minder charmant op de fiets, loop wat roder aan en heb meer zweetdruppetjes op mijn voorhoofd, maar dat verbeten gezicht… Die hebben we gemeen Marijn!

Dat gezicht trek ik tegenwoordig elke week. Zo niet elke dag. En dus was het ook deze week weer raak. Na een zondagavondje hardlopen besloot ik om er tijdens de krachttraining die maandagavond een tandje bij te doen. Alle beenoefeningen iets zwaarder en met iets meer kilo’s. Niet denkende aan de dagen van de week die nog komen moesten. Dus met een waterpolotraining later die avond, spinnen en hardlopen op dinsdag, zeiden mijn kuiten op woensdag elke keer als ik op stond: Alarm fase 2, alarm fase 2. Sodeju!

Drie dagen later en nog vier trainingen verder kunnen mijn benen eindelijk even een avondje genieten van de rust. Een heleboel ‘pijn’, maar gelukkig kwam ‘de fijn’ deze week ook nog voorbij. Want met heel veel trots mag ik u mijn eerste sponsors voorstellen:

Mijn lieve papa, die zelf al heel wat keren voor het goede doel heeft gelopen, maar het dit jaar aan mij overlaat.

Juf Jaqie, mijn juffrouw van school die haar adviezen altijd eindigt met ‘het komt wel goed’. En dat doet het ook altijd!

Desiree, een lieve en enthousiaste medestudent met een hart van goud!

En dus kan ik op deze vrije avond mijn benen rustig laten liggen en kan ik vanavond met een voldaan gevoel gaan dromen over een pijnlijke rit richting de top van de Mont Ventoux. Want deze mensen zorgen ervoor dat pijn inderdaad fijn is!

Wil je er ook voor zorgen dat mijn pijn fijn blijft? Doneer dan via: http://deelnemers.tourduals.nl/member/Romyvooijs 

Geen weg terug meer

Terwijl half Nederland naar Boer Zoekt Vrouw keek, besloot ik om wat anders te doen dan kijken naar boerenliefde. Niet dat ik dat dit seizoen ook maar één keer heb gedaan. De Dutrouxachtige boeren die ze elk seizoen weer weten te strikken... Knap staaltje redactiewerk, maar voor mij niet om aan te zien. Maar dat terzijde.

Ik besloot om me vandaag officieel in te schrijven voor Tour du ALS. En tegen alle verwachtingen ging dat eigenlijk reuze makkelijk. Geen trillende handen bij het intoetsen van mijn gegevens, geen twijfel bij het overmaken van het inschrijfgeld en geen zweetuitbraken bij het kiezen van de uitdaging. Nee, want ik ben zeker van mijn zaak. Ik ga op 7 juni de Mont Ventoux minstens twee keer beklimmen! Natuurlijk wil ik graag drie keer die berg op, maar een beetje realisme is hier wel op zijn plaats volgens mij. En als ik in het voorjaar ineens blijk te beschikken over stalen benen, dan stel ik mijn uitdaging uiteraard bij.

Maar wat misschien nog wel veel belangrijker is; ik wil ook nog eens 1500 euro aan sponsorgeld binnen halen. En daarbij heb ik ook jullie hulp nodig! Want elk tientje, elke euro, elke cent draagt bij aan het onderzoek naar spierziektes!

Dus drink aankomende zaterdag een biertje minder, laat die schoenen in de uitverkoop een keer staan (ik weet hoe moeilijk dat is, maar denk aan die 28 andere schoenen in je kast) of ga een keer fietsen in plaats van met de auto en doneer je bespaarde kosten aan Tour du ALS! Want samen trappen we ALS de wereld uit.

Doneren kan op mijn eigen pagina via: http://deelnemers.tourduals.nl/member/Romyvooijs 

En omdat ik totaal geen schaamte ken, hierbij een van mijn beste foto's. Kunnen jullie alvast een beetje aan het idee van  Romy met helm wennen. Inclusief bijbehorende lippenstift natuurlijk. 

Soms zijn mijn woorden niet nodig

Fiets gezocht

De wielersport zakt sinds vorige week als een kaartenhuis ineen. Het USADA-rapport telt maar liefst 1000 pagina’s. Het laatste deel van Harry Potter slechts 541 pagina’s, om even een indicatie van de omvang het rapport te geven. In die 1000 pagina’s wordt Lance Armstrong volledig van zijn troon gehaald. Hij wordt gezien als leider van “het geavanceerdste, meest professionele en meest succesvolle dopingprogramma dat de sport ooit gekend heeft.”

Jammer en zeer spijtig voor de ‘schone’ renners, want we moeten niet vergeten dat de wielersport ook nog veel andere succesvolle takken heeft. Neem het vrouwenwielrennen  waar ‘onze eigen Marian’ iedereen elke keer opnieuw aan gort rijdt. Wat dacht je van de Paralympische tak? De Nederlandse sporters haalden medailles bij de vleet in Londen. Op de weg én op de baan. En wat dacht je van het fietsen voor het goede doel? Volgens mij wordt er bij geen enkele andere sport zoveel geld opgehaald voor het goede doel.

Want ondanks alle zieke praktijken die zich aan het begin van dit decennium in het profwielrennen hebben afgespeeld, zit het wielrennen voor het goede doel nog steeds in de lift. Zo ook Tour du ALS. En al ben ik pas twee weken in training, ik begin het wel steeds leuker te vinden. Ik spin onder leiding van trainert Harrie Cremers. Ik hardloop onder leiding van mezelf. En met de waterpolomannen (of jongens) van mijn clubje doe ik zelfs aan krachttraining. Ik heb binnenkort zelfs een echte racefiets. Een leenfiets, dat wel. Maar op de laatste mooie fietsdagen van dit jaar kan ik toch nog even een paar metertjes meepakken.

Toch hoop ik op 7 juni wel op mijn eigen racefiets de Mont Ventoux te kunnen beklimmen. Maar dat is nog een lastige klus met mijn studentenbudgetje. Een goede racefiets kost een hoop geld en daarom wordt stad en land (lees: Marktplaats) afgezocht naar een racefiets. Een prachtig fietsje voor een kleine dame van plusminus 1.69 met een goede wil.

Vandaar deze oproep! Heeft u een mooie racefiets in de schuur waar u niks meer mee doet? Kent u iemand die een mooie racefiets in de schuur heeft staan? Of wilt u misschien deze dame tegemoet komen met een mooie fiets voor een studentvriendelijk prijsje? Reageer dan of mail naar romyvooijs@hotmail.com en help mij die berg op! 

Leenfiets Lenie

Beginnersfout

Om straks enigszins ‘normaal’ de Mont Ventoux op fietsen, voor zover dat mogelijk is, moet ik trainen. Naast de gebruikelijke waterpolotrainingen moet ik ook gaan fietsen en tsja, hardlopen. Mijn favoriete hobby.

Hardlopen is een kunst. Een gave. Als je over het talent beschikt, een gift van Moeder Natuur. Helaas stond ik niet vooraan in de rij toen Moeder Natuur het hardlooptalent aan het uitdelen was. Sterker nog, ik was waarschijnlijk de laatste in de rij. Als ik al in de rij stond.

Waar echte hardlopers lijken te zweven over de paden, stamp ik als een olifant over het asfalt. Waar echte hardlopers hun kilometers rustig uithuppelen, ren ik (of nouja, ik doe een poging tot) als een hijgende hyena meter voor meter vooruit, waarbij elke vogel verschrikt wegvliegt als ik eraan kom.

Maargoed, nu ik heb gezegd dat ik de Tour du ALS ga fietsen, moet ik er toch echt aan geloven. Dus pakte ik vandaag mijn hardloopspullen uit de kast en om op deze stralende zondagmiddag lekker rustig te gaan rennen in het park. En dat was natuurlijk een fout. Een hele grote beginnersfout.

Want waar er doordeweeks nooit een kip te zien is in het park, is zondagmiddag echt het tegenovergestelde. Op de één of andere manier gaat iedereen, echt iedereen, op zondagmiddag naar het park. Hangouderen met hun rollators, verliefde stelletjes, mensen met loslopende honden, ze zijn er allemaal. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de ‘o-kijk-wij-zijn-een-leuk-gezin-dat-op-zondagmiddag-naar-het-park-gaat’-gezin, terwijl papa en mama stiekem denken: Waren we maar nooit aan kinderen begonnen.

Het leek wel een invasie. Terwijl ik stiekem had gehoopt rustig te kunnen rennen en af en toe even wandelen, was niets minder waar. Mijn eerste training en ik moest gelijk aan de bak. Slalommend om de met modder en takken spelende kinderen stampte ik de meters weg. Elke keer wanneer ik een groep hangouderen passeerde, moest ik mijn charmante gehijg even inhouden. Een hartaan wilde ik toch niet op mijn geweten hebben. En van dat wandelen kwam ook niks terecht. Je denkt toch zeker niet dat ik in het midden van al deze mensen stop met rennen? 

Oké, ik zal eerlijk zijn. Ik ben één keer gestopt. Halverwege een heuvel. Toen nam mijn charmante gehijg zulke mooie klanken aan dat ik bang was dat ze me vanuit Burgers Zoo kwamen halen.

God, wat was ik blij dat ik na veertig minuten weer thuis was en in alle rust kon uitpuffen. De volgende keer dat ik bedenk om op zondag te gaan hardlopen doe ik dat dus ’s avonds. Als de kinderen op bed liggen, de papa’s en mama’s uitgeput op de bank zitten en de oudjes hun prakkie naar binnen werken. 

Help Romy de berg op!

Help Romy de berg op! Het klinkt als een project van Lenie ’t Hart om walrus Wallie weer terug de zee in de rollen. Maar helaas, in dit project geen Lenie, geen Wallie en ook geen zee. In plaats daarvan zijn de hoofdrolspelers ALS, Romy en de Mont Ventoux. Want ik ga op 7 juni 2013 samen met mijn collega’s van NOC*NSF (als stagiaire mag ik ze zo noemen) de Mont Ventoux beklimmen. En niet zomaar, nee, voor de ziekte ALS.

Nu ik dit zo schrijf denk ik: God o god, waar ben ik aan begonnen. Het leek een briljant idee, maar nu ik ja heb gezegd begin ik toch een beetje te poepen. Op het beklimmen van de heuvels in Arnhem na is mijn fietservaring: nul. Aan mijn brede schouders en sterke armen heb ik niet zoveel tijdens het fietsen. En de conditie van de spieren in mijn benen is... Ach, laten we het er ook maar niet over hebben.

Want ik ga het toch doen. Waarom ook niet? Er zullen vast dagen zijn dat ik ontzettend moet afzien, dat ik niet meer normaal kan zitten van de zadelpijn, dat ik me afvraag: Waarom doe ik dit in godsnaam?

Maar dan zal ik weer denken aan Jan Hemert die vandaag op Papendal zijn verhaal vertelde. Hoe hij twee jaar geleden ontdekte dat hij aan de spierziekte ALS lijdt. Hoe de functie van zijn spieren langzaam afneemt. Hoe hij vorig jaar de Mont Ventoux heeft beklommen. En hoe hij twee jaar geleden te horen heeft gekregen dat de gemiddelde levensverwachting van een ALS-patiënt slechts drie tot vijf jaar is.

Ik kreeg kippenvel van zijn verhaal. De tranen stonden in mijn ogen. Door mijn hoofd ging maar één ding. Ik moet dit doen! Als ik met een paar uur trainen in de week kan zorgen dat er onderzoek kan worden gedaan naar ALS... Dat er wellicht een medicijn kan komen dat de levensverwachting van mensen zoals Jan kan verlengen... Dan moet ik dat natuurlijk doen!

Dus daar ga ik. Met nul ervaring, nog zonder racefiets en met nog nul sponsoren, een nieuw project aan: Help Romy de berg op! Op deze blog kun je mij en mijn avonturen volgen. Lach je krom om de vast hilarische verhalen en huil mee als ik het even niet meer zie zitten.
En als je wilt, draag een steentje bij. Want alleen kom ik die berg niet op. Samen trappen we ALS de wereld uit!