Pijn is fijn

Nog voordat ik weet wat ik ga typen, heb ik al bedacht dat deze titel de week het beste omschrijft. Pijn is fijn. Een eeuwenoud gezegde wat om de één of andere reden nooit uit de mode raakt. Raar, want naast dat het best cru klinkt, is het ook gewoon heel cru.

Voor de gein typ ik Pijn is fijn in de zoekbalk van Google in (dit doe ik eigenlijk met alles), en ook daar zijn de resultaten niet echt wat je noemt ‘fijn’. Er komt een artikel voorbij met de kop: Geweld als entertainment, op een of ander forum schrijft een meisje dat ze graag in haar armen snijdt en in een filmpje wordt iemand door haar borst gepierced. Het enige ‘vrolijke’ bericht dat op de eerste pagina verschijnt, is dat van de Nederlandse Frisbeebond. Het team Pijn is fijn (bijzondere naam) is Nederlands kampioen Guts frisbee geworden. Gefeliciteerd.

Als ik een paar pagina’s verder klik, kom ik ineens de blog van Marijn tegen. Marijn is een vrouw die in 2008 besloot om serieus te gaan fietsen. Ze was toen dertig. Nu, vier jaar later, is ze profwielrenster. En naast dat ze veel fietst, schrijft ze ook nog eens blogs. Eén van de blogs heeft blijkbaar ook de titel Pijn is fijn en ik klik hem aan. Twee foto’s van Marijn op de fiets die gekke bekken trekt. Van de pijn welteverstaan.

Ik herken de blik gelijk. Zo moet ik er ook uitzien op de fiets. Oké, ik zit vast wat minder charmant op de fiets, loop wat roder aan en heb meer zweetdruppetjes op mijn voorhoofd, maar dat verbeten gezicht… Die hebben we gemeen Marijn!

Dat gezicht trek ik tegenwoordig elke week. Zo niet elke dag. En dus was het ook deze week weer raak. Na een zondagavondje hardlopen besloot ik om er tijdens de krachttraining die maandagavond een tandje bij te doen. Alle beenoefeningen iets zwaarder en met iets meer kilo’s. Niet denkende aan de dagen van de week die nog komen moesten. Dus met een waterpolotraining later die avond, spinnen en hardlopen op dinsdag, zeiden mijn kuiten op woensdag elke keer als ik op stond: Alarm fase 2, alarm fase 2. Sodeju!

Drie dagen later en nog vier trainingen verder kunnen mijn benen eindelijk even een avondje genieten van de rust. Een heleboel ‘pijn’, maar gelukkig kwam ‘de fijn’ deze week ook nog voorbij. Want met heel veel trots mag ik u mijn eerste sponsors voorstellen:

Mijn lieve papa, die zelf al heel wat keren voor het goede doel heeft gelopen, maar het dit jaar aan mij overlaat.

Juf Jaqie, mijn juffrouw van school die haar adviezen altijd eindigt met ‘het komt wel goed’. En dat doet het ook altijd!

Desiree, een lieve en enthousiaste medestudent met een hart van goud!

En dus kan ik op deze vrije avond mijn benen rustig laten liggen en kan ik vanavond met een voldaan gevoel gaan dromen over een pijnlijke rit richting de top van de Mont Ventoux. Want deze mensen zorgen ervoor dat pijn inderdaad fijn is!

Wil je er ook voor zorgen dat mijn pijn fijn blijft? Doneer dan via: http://deelnemers.tourduals.nl/member/Romyvooijs