Mijn welgemeende excuses

Ik ben een slecht mens, ik weet het. Er is een hele maand voorbij gegaan zonder dat ik jullie ook maar met één klein simpel blogje op de hoogte heb gehouden van de vorderingen van Tour du ALS. Niet dat er geen inspiratie was. Integendeel, er waren prachtige verhalen en acties om over te schrijven, maar ik heb het laten afweten. Jongens, het spijt me. Mijn welgemeende excuses. Van nu af aan zal ik mijn leven beteren.

Ik zal jullie in een sneltreinvaart door de maand februari heen praten. Na een jaar op Papendal met ontzettend veel plezier te hebben stage gelopen, was het voor mij tijd om weer eens naar school te gaan. Daar zag ik eerlijk gezegd behoorlijk tegen op, want als sportliefhebber bestaat er geen mooiere plek op aarde dan Papendal. Gelukkig was de omschakeling naar treinreizen, springers, stroomstoringen, vertragingen, huiswerk, schoolbanken en half negen in Amsterdam zijn snel gemaakt. Alle gekheid op een stokje, school is best oké. De minor die ik doe, past verrassend goed bij me; Creatief schrijven, hoe kan het ook anders. Soms heb ik zelfs vrije tijd, iets wat ik afgelopen jaar niet echt heb gekend.

In februari hebben we ook de eerste echte Team Papendal-actie gehouden: De spinningmarathon. Echt een succes waar veel geld is opgehaald met dank aan Harrie en Henny. Veel mensen hebben geld gedoneerd en we hebben zelfs een paar grote sponsoren aangetrokken, waarvoor dank! Het team is in februari ook enorm gegroeid. Waar we begonnen met een man of vijftien, zijn we nu met zijn 23’en. Van ervaren rauwdouwers tot enthousiaste beginnende fietssukkeltjes, zoals ik.

Over mezelf als enthousiast beginnend fietssukkeltje gesproken… Februari was ook de maand dat ik mijn nieuwe liefde heb ontmoet, namelijk mijn oranje stalen ros. Een Trek. Kindermaatje natuurlijk, maar nu komt de zadelpen wel SU-PER-STOER een centimeter of twintig omhoog. Ziet er een stuk professioneler uit. Fietssukkeltje vs de Mont Ventoux: 1-0. Ik heb gisteren zelfs fietsschoenen gekocht. Een onmogelijke opgave met mijn kleine schattige kindervoetjes, maar het is gelukt!

En nu ga ik dus fietsen. Samen met de Fahrradmeister Henny Kroon maak ik vanmiddag mijn eerste meters. En ik ben zenuwachtig, niet te kort. Wat nou als ik niet op tijd uit mijn pedalen klik? Wat nou als ik val? Wat nou als ik Henny niet bij houd? Wat nou als ik een lekke band krijg? Hoe moet ik in godsnaam schakelen?

Mijn moeder opperde gisteren dat ik wel mijn bitje (zo’n ding dat hockeyers altijd in hebben) in moest doen. Ja, doei mam. Maar misschien is het niet eens zo’n gek idee. Net als een ingebouwde airbag in mijn stuur. Dat zou ik op zich ook geen overbodige luxe vinden.

Oké Romy, relax. Het komt wel goed. Blijf kalm en blijf nadenken. Adem in en… adem uit. En mocht ik het nou  niet overleven, ik hou van jullie jongens. Van jullie allemaal! 

Alle rommel verzamelen

Er komen trouwens weer wat acties aan, waaronder rommelmarkten. En daarvoor zijn wij op zoek naar 'rommel'. Dus, heb jij nog zolderzooi, kelderkunst of andere spullen die wij mogen hebben om te verkopen voor ALS, graag!

Heb je geen rommel, maar wil je wel graag doneren? Of allebei? Dat kan natuurlijk ook, via: http://deelnemers.tourduals.nl/member/romyvooijs/donaties/